دیدگاههای غفور قلیزاده نیارق

روزنامه ی جمهوری اسلامی در سرمقاله روز سه شنبه خود با ذکر نقاط ضعف مجلس هشتم ، اظهار عقیده کرده است چنین مجلسی تناسبی با شهید مدرس ندارد و نمی تواند در راس امور باشد.

یادداشت را در زیر بخوانید:

هر سال روز 10 آذر به مناسبت سالروز شهادت آیت الله سید حسن مدرس با عنوان « روز مجلس » توسط خود نمایندگان مجلس شورای اسلامی گرامی داشته می شود. این نامگذاری به این دلیل صورت گرفته كه شهید مدرس مظهر مقاومت مجلس در برابر استبداد داخلی و استعمار خارجی بود و به همین دلیل توسط رضاخان پهلوی تبعید شد و به دستور او در یك روز ماه مبارك رمضان و درحالی كه روزه دار بود به شهادت رسید. بعد از پیروزی انقلاب اسلامی امام خمینی از مدرس تجلیل كردند و خاطرات به یادماندنی و مهمی از مقاومت ها و مبارزات او در برابر استبداد داخلی و استعمار خارجی نقل نمودند و همین امر موجب شد نام و یاد مدرس كه در دوران پهلوی تلاش می شد فراموش شود به ذهن ها و كتاب ها و رسانه ها برگردد و نمایندگان مجلس هم روز شهادت او را « روز مجلس » بنامند و به همین مناسبت از او تجلیل كنند.

اما به نظر می رسد هرچه بر عمر مجلس شورای اسلامی افزوده می شود از میزان پیروی عملی نمایندگان مجلس از سیره عملی مدرس كاسته می شود. مدرس هم در بخش فردی زندگی خود و هم در بخش اجتماعی ویژگی هائی داشت كه همان ویژگی ها او را به یك عنصر ممتازو اسوه و الگو برای نمایندگان و مسئولان كشور تبدیل كردند. فقط اگر چنان ویژگی هائی در نمایندگان مجلس شورای اسلامی وجود داشته باشد می توانند به راه مدرس بروند و مثل مدرس به كشور خدمت كنند.
مدرس در زندگی فردی وام دار هیچكس نبود و به همین دلیل بر سر اصول با كسی سازش نمی كرد و اهل معامله نبود. او این امتیاز را از ساده زیستی خود داشت همان خصلتی كه امام خمینی با نقل خاطرات زیادی مدرس را به خاطر برخورداری از آن ستودند و آنرا به نمایندگان مجلس شورای اسلامی ومسئولان نظام جمهوری اسلامی نیز بسیار توصیه كردند.

نماینده ای كه از روز ورود به مجلس به فكر رای آوردن در دوره بعدی است و برای آنكه مبادا صلاحیتش را رد كنند و یا گروه های فشار موجب منزوی شدنش گردند و از ورود مجدد به مجلس محروم شود هرگز نمی تواند به وظیفه نمایندگی خود عمل كند. امروز كسانی را می شناسیم كه بعد از اتمام دوره نمایندگیشان در مجلس شوفر تاكسی شده اند تا بتوانند زندگی روزمره خود را تامین كنند. افراد دیگری را سراغ داریم كه چون در زمان حضور در مجلس شورای اسلامی حاضر نشدند طبق میل این و آن حرف بزنند و رای بدهند در دور بعدی از فهرست آنها حذف شدند و دستشان از كرسی نمایندگی مردم كوتاه شد. كسانی كه نمیخواهند به چنین سرنوشتی مبتلا شوند چاره كار را در فروختن استقلال خود به این حزب و آن گروه و این مسئول و آن صاحب قدرت می بینند و هرگز نمی توانند حتی به میم كلمه مدرس برسند چه رسد به اینكه به راه و رسم مدرس شدن فكر كنند!

در زندگی اجتماعی مدرس تا زمانی كه عضو مجلس بود به وظیفه ای كه مجلس در برابر مردم و كشور دارد فكر می كرد. قانونگذاری و نظارت بر عملكرد مسئولان دو وظیفه مهم نمایندگان مردم در مجلس هستند. نمایندگان فقط وقتی می توانند به این دو وظیفه مهم عمل كنند كه آئینه تمام نمای موكلین خود یعنی مردم باشند و از وكیل الدوله بودن پرهیز كنند. به همین دلیل است كه قوای سه گانه از نظر قانون اساسی كاملا مستقل تعریف شده اند و نباید در كار همدیگر دخالت كنند. نظارت مجلس نیز به معنای دخالت نیست ولی این ویژگی را دارد كه بازدارنده است و باعث می شود مسئولان در هر مقام و هر رده ای كه باشند فقط طبق قانون اساسی و در چارچوب قوانینی كه مجلس تصویب می كند عمل كنند. این روش درعین حال كه رابطه سالم و كارساز مبتنی بر تعامل را میان مجلس و سایر قوا تنظیم می كند مانع تخطی مسئولان از وظایف قانونی تعیین شده می گردد و جلوی خطرهائی از قبیل استبداد پنهان كاری سازش با بیگانگان و باز شدن منافذ برای استعمارگران را می گیرد.
مدرس با حفظ پای بندی به قانون و پشت پا زدن به امیال نفسانی و منافع نامشروع حزبی و گروهی و جناحی به چنان قدرت روحی بالائی رسید كه توانست رضاخان را علیرغم همه قلدری هایش تحقیر كند اولتیماتوم روس ها را خنثی نماید و مجلس را به اوج استقلال برساند. این همان تعبیری است كه امام خمینی برای نشان دادن جایگاه مجلس به زبان آوردند و فرمودند « مجلس در راس همه امور است » . واقعا مدرس كاری كرده بود كه مجلس در راس امور بود و برای از بین بردن همین ویژگی بود كه رضاخان با مدرس جنگید و پس از آنكه از طریق تهدید و تطمیع نتوانست كاری از پیش ببرد او را تبعید كرد و سپس به شهادت رساند و در فقدان او مجلس را تحت سلطه خود در آورد و یك مشت وكیل الدوله را به نام نمایندگان مردم بر مجلس تحمیل نمود.

خدمت بزرگی كه انقلاب و نظام جمهوری اسلامی به ملت ایران كرد اینست كه هویت مجلس را به آن باز گرداند و امام خمینی با عبارت « مجلس در راس همه امور است » بر استقلال مجلس تاكید كردند و نمایندگان را متوجه این واقعیت ساختند كه در تصمیم گیری ها باید آزاد عمل كنند و زیربار هیچكس نروند. بزرگداشت شهید مدرس به اینست كه نمایندگان مجلس در عمل به او اقتدا كنند و آزادی خود و استقلال مجلس را حفط نمایند. اینكه هر ساله در سالروز شهادت مدرس مراسمی در مجلس برپا شود و عده ای مقالاتی بخوانند و شعارهائی بدهند برای ابراز ارادت به مدرس خوب است اما پیروی از مدرس نیست .

مجلسی كه نتواند در « روز مجلس » از روسای قبلی مجلس كه در نظام جمهوری اسلامی خدمت كرده اند برای حضور در مراسم این روز دعوت كند چگونه می تواند مدعی باشد كه در راس امور است مجلسی كه نتواند تصویب یك لایحه را به پایان برساند و مجبور شود تحت فشار دولت آنرا به بهانه های غیرقانونی معطل نگهدارد چگونه می تواند مدعی باشد كه در راس امور است مجلسی كه اختیار اداره جلسات خود را نداشته باشد و رئیس جمهور بتواند بدون وقت قبلی و در حین مذاكرات رسمی وارد صحن علنی آن شود و برخلاف اراده رئیس مجلس به ایراد سخنرانی بپردازد چگونه می تواند مدعی باشد كه در راس امور است مجلسی كه در برابر تخلفات آشكار و مكرر مسئولان اجرائی از قانون نتواند به وظیفه نظارتی خود عمل كند چگونه می تواند مدعی باشد كه در راس امور است مجلسی كه نتواند گزارش جنایات كهریزك را بخواند چگونه می تواند مدعی باشد كه در راس امور است مجلسی كه نتواند به حساب متخلفان در ماجرای مذاكرات ژنو و مسائل هسته ای برسد چگونه می تواند مدعی باشد كه در راس امور است و...

نمایندگان محترم مجلس بهتر است به جای بزرگداشت شعاری مدرس در سیره عملی مدرس مطالعه نمایند و به این واقعیت توجه كنند كه اگر به راه مدرس نروند نه می توانند در برابر خطر استبداد داخلی بایستند و نه نفوذ استعمار خارجی .